ตามหัวเรื่องครับ "เหา"

เมื่อไม่นานมานี่ เพิ่งตัดผมมาหลังจากที่ไม่ได้ตัดมาปีนึง เนื่องจากเหาขึ้นหัว

หลายคนอาจไม่เคยเห็นเหาครับ เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้
ผมเองก็เป็นคนนึงที่ไม่เคยเห็นเหาเหมือนกัน ตอนแรกที่เจอก็คือสระผมเสร็จ แล้วกกำลังเช็ดหัว
ก็มีแมลงอะไรไม่รู้ติดมาด้วย หน้าตาคล้ายมอดที่อยู่ในข้าว ก็คิดว่าไอ้นี่แหละมอดเต็มที่เลย มาขึ้นหัวกรุไมว้า

ต่อมาอีกวันก็เจออีกพร้อมกับเริ่มคันหัว ก็เลยไปถามแม่ถึงรู้ว่าเป็นเหา
หลังจากนั้นก็เริ่มหาทางแก้โดยการสระผมเช้าเย็นเพราะคิดว่ามันจะตาย แต่มันก็ไม่หมดซะที
แถมเริ่มเจอไข่เหาเต็มหัวเลย ไข่เหาเนี่ยเอาออกยากกว่าตัวเหาอีก ติดผมโคด ๆ

อาจเพราะตายใจว่าเจอไม่กี่ตัวเลยไม่ได้รีบหาทางแก้ไขอะไรมาก ก็คิดแค่ว่าคัน เกา ๆ แล้วเจอก็โยนทิ้ง
แต่มันเจอเยอะขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อตัดปัญหาง่าย ๆ ก็เลยตัดผมไปเลย ตอนแรกก็กะว่าไม่ตัดให้สั้นอะไรมากมาย
ก็บอก ๆ คนตัดไปว่าจะเอาแบบนี้นะ ทรงนี้นะครับ

ช่างตัดผมสาวผมทอง : "ไม่ได้นะคะ ตัดแบบนี้ไม่เป็นทรงค่ะ"
กรุ : "ไม่เป็นไรพี่ ตัดไปเหอะ แบบนี้แหละ"
ช่างตัดผมสาวผมทอง : "ไม่ได้นะคะน้อง ตัดแบบนี้มันไม่เป็นทรงนะคะ"
กรุ : นึกในใจ... อ่าวเชี่ย ก็กรุจะเอาแบบนี้อ่า นี่กรุไปขอให้เค้าตัดฟรีเหรอเนี่ย บอกให้ตัดก็ตัดไปเห้อ
แล้วดูดิ่ ตัดกวยไรให้เนี่ย เถียงกันไปมา แม่งออกมาอุบาทชิบ

สุดท้ายเลยต้องไถเกรียนเลย แสด...แล้วเสียค่าตัดคูณ 2 เพราะตัดผม 2 ทรงอีก
ขอสาปแช่งให้เหาที่พื้นกะโดดขึ้นหัวมัน กุแค้น...

กลับมาสะผมที่บ้านเจออีก 9 ตัว.. เอาวะ น่าจะหมดแล้ว
เช้าอีกวันเจออีก 2 ตัว... นี่ว่าหาดีแล้วนะ มันยังมีที่หลบอยู่อีกเหรอ ผมก็ยาวแค่เซ็นเดียว

รวม ๆ แล้วนับที่เจอได้ประมาณ 30 กว่าตัว
ปัจจุบันไม่มีแล้ว

เป็นบนเรียนละกาน เอาเป็นว่าใครเป็นก็หายาใส่หัวให้ไว แม่งออกลูกไวโคด..
ใครติดกุไปก็โหสิละกาน เอามาบ่อยกลับหัวกุกะได้กุไม่ถือ กุเปงนางงามกุรัดสัด

ก็มีอยู่ว่ามะเช้าไปถึงที่ทำงานไวแล้วยังเข้าไม่ได้ เพราะประตูปยังไม่เปิด - -"

 ก็เลยนั่งเล่นแถวนั้น แล้วบังเอิญมองไปอีกฝั่งนึงของถนน เห็นหมาตัวนึงสีน้ำตาล

ไล่กัดหมาตัวนึงสีดำ ก็ไม่ได้เอะใจอะไร ก็หยิบเกมมานั่งเล่นฆ่าเวลาไป

อีกแป๊ปนึงแหงนไปหน้าไปมอง...

อ่าว... กลายเปงหมาดำและชาวคณะแล้ว มะกี้ยังโดดเดี่ยวอยู่เลย ตอนนี้พาพวกมาอีก 4

มาล้อมไอ้ตัวน้ำตาลซะงั้น... 555 เห็นแล้วฮาโคด

จะโชวแมนวิ่งไปช่วยก็กะไรอยู่ หลายเขี้ยวเหลือเกิน

แต่ก็ไม่มีไรกัน เหมือนกับขู่กันนิดหน่อยแบบว่า "เมิงอย่ามายุ่งกะลูกน้องกุอีกนะเว้ย..

ครั้งนี้กรุแค่เตือน คราวหน้ามีอีก เมิงโดน....จำไว้"

แล้วก็ยกพวกกลับ...

พับแผ่...เหมือนดูละครไทย

ไม่ใช่เขียนเรื่องปรัชญาอย่างอย่างใด..

ก็แค่ช่วงนี้ชอบนอนน้ำลายไหล
พอตื่นมาก็จะมีคราบตามปาก และ..หมอน  ได้ลองพยายามนอนหงายหน้าแล้วนะ
แต่ตื่นมาก็หัวทิ่มหมอนอยู่ดี  แล้วก็ไม่รู้ว่าแซ่บอะไร น้ำลายไหลได้ทุกวัน
แล้วรู้ตัวว่าหมอนเปรอะ ก็จะพลิกอีกด้านนึงมาหนุนหัวแทน...

วันแล้ววันเล่า ก็พลิกไปพลิกมาอยุ่นั่นแหละ...มืดมนทั้งสองด้านเลยกรู - -"

เอ่อ มะวานกินส้มตำที่งานวัด รสแปลกไงมะรุ้ เหมือนใส่น้ำส้มสายชู หรือว่าน้ำมะนาวขวดเลย
กินไปคำนึงเอง รับไม่ไหว เหลือไว้เต็มจานเลนไม่รุ้แม่ค้าจะรู้ตัวมั่งไหมเนี่ย
....แต่ในใจอย่าจะจับหัวแม่ค้าทิ่มลงจานส้มตำจริง ๆ พับแผ่

ปล1. เดลี่ควีนมีของใหม่มาล่ะ "ลาเต้ คาลาเมล" ....ไม่ปลื้มแฮะ ไม่รู้จะหวานไปไหน

ปล2. วันนี้นั่งรถเมล์มินิบัสกลับบ้าน นึกว่าจะไม่รอดละ ขับโคตรเร็วเลย
         ถ้าชนอะไรเข้าคงตายสบาย แบบไม่ทรมานเลยล่ะ
         ดีนะถนนพอดีรถอยู่ ไม่งั้นแม่งดริฟทุกโค้งแหง...