ตามหัวเรื่องครับ "เหา"

เมื่อไม่นานมานี่ เพิ่งตัดผมมาหลังจากที่ไม่ได้ตัดมาปีนึง เนื่องจากเหาขึ้นหัว

หลายคนอาจไม่เคยเห็นเหาครับ เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้
ผมเองก็เป็นคนนึงที่ไม่เคยเห็นเหาเหมือนกัน ตอนแรกที่เจอก็คือสระผมเสร็จ แล้วกกำลังเช็ดหัว
ก็มีแมลงอะไรไม่รู้ติดมาด้วย หน้าตาคล้ายมอดที่อยู่ในข้าว ก็คิดว่าไอ้นี่แหละมอดเต็มที่เลย มาขึ้นหัวกรุไมว้า

ต่อมาอีกวันก็เจออีกพร้อมกับเริ่มคันหัว ก็เลยไปถามแม่ถึงรู้ว่าเป็นเหา
หลังจากนั้นก็เริ่มหาทางแก้โดยการสระผมเช้าเย็นเพราะคิดว่ามันจะตาย แต่มันก็ไม่หมดซะที
แถมเริ่มเจอไข่เหาเต็มหัวเลย ไข่เหาเนี่ยเอาออกยากกว่าตัวเหาอีก ติดผมโคด ๆ

อาจเพราะตายใจว่าเจอไม่กี่ตัวเลยไม่ได้รีบหาทางแก้ไขอะไรมาก ก็คิดแค่ว่าคัน เกา ๆ แล้วเจอก็โยนทิ้ง
แต่มันเจอเยอะขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อตัดปัญหาง่าย ๆ ก็เลยตัดผมไปเลย ตอนแรกก็กะว่าไม่ตัดให้สั้นอะไรมากมาย
ก็บอก ๆ คนตัดไปว่าจะเอาแบบนี้นะ ทรงนี้นะครับ

ช่างตัดผมสาวผมทอง : "ไม่ได้นะคะ ตัดแบบนี้ไม่เป็นทรงค่ะ"
กรุ : "ไม่เป็นไรพี่ ตัดไปเหอะ แบบนี้แหละ"
ช่างตัดผมสาวผมทอง : "ไม่ได้นะคะน้อง ตัดแบบนี้มันไม่เป็นทรงนะคะ"
กรุ : นึกในใจ... อ่าวเชี่ย ก็กรุจะเอาแบบนี้อ่า นี่กรุไปขอให้เค้าตัดฟรีเหรอเนี่ย บอกให้ตัดก็ตัดไปเห้อ
แล้วดูดิ่ ตัดกวยไรให้เนี่ย เถียงกันไปมา แม่งออกมาอุบาทชิบ

สุดท้ายเลยต้องไถเกรียนเลย แสด...แล้วเสียค่าตัดคูณ 2 เพราะตัดผม 2 ทรงอีก
ขอสาปแช่งให้เหาที่พื้นกะโดดขึ้นหัวมัน กุแค้น...

กลับมาสะผมที่บ้านเจออีก 9 ตัว.. เอาวะ น่าจะหมดแล้ว
เช้าอีกวันเจออีก 2 ตัว... นี่ว่าหาดีแล้วนะ มันยังมีที่หลบอยู่อีกเหรอ ผมก็ยาวแค่เซ็นเดียว

รวม ๆ แล้วนับที่เจอได้ประมาณ 30 กว่าตัว
ปัจจุบันไม่มีแล้ว

เป็นบนเรียนละกาน เอาเป็นว่าใครเป็นก็หายาใส่หัวให้ไว แม่งออกลูกไวโคด..
ใครติดกุไปก็โหสิละกาน เอามาบ่อยกลับหัวกุกะได้กุไม่ถือ กุเปงนางงามกุรัดสัด